We beginnen laat aan het nieuwe seizoen en hebben er zin in. De eerder voorspelde hitte is een dag uitgesteld, wat fototechnisch toch altijd een opluchting is. Gijsberts dag kent een nieuwe uitdaging doordat hij eerst z’n kleintje moet wegbrengen. Benieuwd hoe dat ons werk gaat beïnvloeden. We missen daardoor het gezamenlijke uurtje aanrijden om de dag een beetje door te lopen en evenzo het gezamenlijke uurtje terugrijden voor de nabespreking.
Afijn. De GPS staat op Maasluis, naar het huis waar Dennis en Deborah de afgelopen negen jaar gewoond hebben. Deborah wordt, temidden van de aandachtige familie, opgemaakt. Wie haar een beetje kent, weet: ze lacht graag. En veel. Ook vandaag is haar lach een constante, ontspannen, vrolijk, aanstekelijk. Omdat dit het hoofdkwartier is, wordt hier ook de laatste support voor Dennis geregeld. Er worden diverse riemen tevoorschijn gehaald en er komen manchetknopen boven water. Dit alles terwijl de familie nagels lakt, haren in de krul zet en probeert het niet al te heet te krijgen.
Het huis kent diverse sporen van hondenbezit. Specifiek: klein hondenbezit. Een trapje naar de bak, knuffels en een dichtgemaakt traphekje. De hond in kwestie logeert in een hondenhotel. Gelukkig is er wel een nichtje dat, met enige aanmoediging, veel plezier beleeft aan het dichtknopen van de jurk.
Gijsbert bevindt zich, zoals vaker, aan de herenzijde van de dag. Dat betekent het ophalen van de Rolls. Er blijkt, na enig debat (zonder Google), geen V8 maar een V12 in te zitten. De weldaad van een goed werkende airco is op een dag als deze geen overbodige luxe. Zeker als enige stress ontstaat wanneer bruidegoms broek geen riemlussen blijkt te hebben, zodat last minute een bezoek aan de herenmodezaak geregeld wordt voor bretels.
Deborah zit ondertussen al even te wachten. Het huis is minstens een kwartier geleden leeggeveegd en in eenzaamheid drinkt ze water, wachtend op de dingen die komen gaan. Het blijkt dat je vanuit de woonkamer de silhouetten voor de voordeur kunt zien. Elke schaduw wordt bekeken of het Dennis is. Maar steeds is het het verkeerde kapsel of een andere neus. Als dan eindelijk de bel rinkelt spoed Deborah zich de deur open te doen. Er klinken bewonderende geluiden. Eerst van het bruidspaar zelf, dan volgt het gejoel van familie en vrienden. Het feest kan beginnen.
De fotoshoot starten we in de koelte van het bos. Hoewel we verloren tijd proberen in te halen, kunnen we ons niet inhouden nog een glibberige pier op te klimmen voor een mooie foto aan de Maas, of strikt genomen: de Nieuwe Waterweg. Dat veroorzaakt gedoe, met algen, losse stenen en hakken. Tierend, maar toch bemoedigd door de fotografen vecht het bruidspaar zich op de pier. Het resultaat mag er zijn!
Vanachter de zonnebril kijkt de chauffeur ons boos aan, mogelijk is hij in nauw contact met de steeds nerveuzer wordende ceremoniemeester. We gaan lunchen bij Paul in Maasluis en hebben daar welgeteld 23 minuten voor. De service van Paul is sneller dan ik parkeer; eenmaal teruggelopen bij aankomst staat de lunch klaar.
De BABS houdt manmoedig vast aan het dragen van een toga. Ondanks de hitte en de zware stof weet hij met de nodige emotie het verhaal van Dennis en Deborah te delen, alvorens hij hen om het jawoord vraagt. Een prachtig moment.
Snel vlucht iedereen naar de koelere ruimte ernaast of naar de weg aan de voorkant. Voor zowel de taart als de groepsfoto’s blijven we nog even in deze omgeving, om daarna in alle rust naar het Delta Hotel te vertrekken. Daar, met uitzicht op de eerder genoemde Nieuwe Waterweg / Maas, dineren de gasten met elkaar. Met enkele stukjes tussendoor en een prachtig uitzicht belooft het een mooie feestavond te worden. Wij vertrekken na het eten huiswaarts en kijken terug op een mooie start van ons 2025-seizoen.
Veel kijkplezier!
Arend-Jan
